9 juli 2022 – Völle moois

Het was vandage un dag met völle moois. Wie bint begönn bie de oole hutte van un keltische monnik, “Saint Govan”, den in de zesde eeuw de kustgebieden in Wales kerstenen. De conclusie van oons, noa het bekiekn van ziene hutte, was dat dit nò neet direct het meest comfortabele verblief was woe te toen woon’n, een en al steen. Hee was zeker wà hard vuur zichzelf.
Van doar oet he´w un heel stukke langs de kust eleupn oawer het bekeande voetpad met´n meuilijken naam, richting Green Bridge. Dit is een rotsformatie den duur de zee is oeteslepn tot een soort brugge. Oonderweg wörn het weer steeds better en leupn wie van het ene mooie oetzich noar het aandere: blauw helder water, woeste rotsformaties, hoge kliffen, e.g.z.m.d. Opmaarkelijk was dat de route direct lea an un militair oefenterrein. Het wörn dan ok anbevöln um neet van het pad of te wiekn umda’j aans de kaans hadn um vuur aaltied van’n pad of te wean. Mear zo klook wa’w dan ok wà wier.
As leste van dizzen dag he’w het ultieme strand bezoch, wat vlak in de buurte lea: fien gel zaand zoonder schelpn en steender, heelder blauw water, gen rommel, gen blearnde muziek, en absoluut neet drok. Wat wi’j nog mear? Kortom, het was un dag met völle moois…

Saint Govan´s Chapel
Green Bridge
Rotsen in gebroek bie de de zeekoeten en de alken
Nog mear kust
Deepe kloown
Het ultieme strand

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *